Istorija zemunskog stonog tenisa počela je posle rata u skromnim uslovima, kada su klubovima nedostajali prostor za igru i najosnovnija oprema. Iz tih početaka razvila se sredina koja je stvarala državne prvake, prvoligaške ekipe i reprezentativce.
U njenom središtu nalazila se „Mladost“, klub u kojem su prve uspehe ostvarili Milivoje i Aleksandar Karakašević. Uz njih, značajan trag ostavili su Siniša Popov, Slavko Stanković, Munevera Arslanagić i brojne generacije mladih igrača.
Ovaj pregled prati razvoj stonog tenisa u Zemunu od 1945. godine do kraja XX veka.
Obnova igre posle rata
Prva posleratna stonoteniska sekcija u Zemunu počela je da radi u novembru 1945. godine pri fiskulturnom društvu „Sparta“.
Okupila je većinu predratnih zemunskih igrača i nekoliko mlađih članova zainteresovanih za ovaj sport. Već naredne godine organizovala je prvenstvo Zemuna i Kup Đorđa Blažona, posvećen istaknutom predratnom zemunskom stonoteniseru koji je poginuo tokom rata.
Krajem 1946. „Sparta“ je pristupila sportskom društvu „Jedinstvo“. Rad stonotenisera, međutim, ubrzo su usporile teškoće koje danas mogu delovati neobično: veliki problem predstavljala je nabavka celuloidnih loptica.
Loptice su se nabavljale iz inostranstva i bile su skupe za tadašnje prilike. Njihov nedostatak bio je jedan od razloga zbog kojih je klub prestao da radi 1947. godine.
Zemunski stonoteniski radnici obnovili su „Jedinstvo“ krajem 1948, ali su se starim teškoćama pridružili i problemi sa prostorom za treninge i takmičenja.
Klubovi i fabrički aktivi
Tokom 1949. stonoteniski klubovi osnovani su i pri sportskim društvima „Lokomotiva“ i „Budućnost“. U većim zemunskim preduzećima formirani su aktivi, pa se igra širila i među radnicima.
Kasnije su nastali „Vitez“ 1953, „Naša krila“ 1954. i „Tekstilac“ 1955. godine. „Vitez“ je 1956. pristupio sportskom društvu „Zmaj“.
Među boljim zemunskim igračima tog vremena bili su Miloš Lepšanović i Anton Hajman, dok se među devojkama izdvajala Dubravka Rašel.
Klubovi su imali promenljive uslove za rad. Njihovo trajanje često je zavisilo od podrške matičnog društva ili fabrike i mogućnosti da zadrže prostorije.
Baraka koja je postala stonoteniski dom
Važan pomak za „Jedinstvo“ napravljen je 1952. godine.
Predsednik kluba Aleksandar Cane Jovanović obezbedio je jednu baraku iz kruga nekadašnjeg logora omladinskih radnih brigada na Novom Beogradu. Objekat je prenet i postavljen na praznom placu u Ulici Ivana Mažuranića.
Članovi su najveći deo adaptacije barake, dimenzija 24 puta devet metara, obavili dobrovoljnim radom.
Klub se uselio krajem 1952, a dom je zvanično otvoren 1955. godine. Dobijanje sopstvenog prostora omogućilo je redovnije treninge i dalo podsticaj daljem razvoju.
Problem loptica ublažavali su prijatelji i nekadašnji članovi kluba koji su živeli u inostranstvu. Među njima su bili Radomir Rajšić i Jovan Karamata, koji su slali opremu zemunskim igračima.
Od Jedinstva do Mladosti
Stonoteniski klub „Jedinstvo“ izdvojio se iz istoimenog sportskog društva 1954. godine, zadržavši dotadašnji naziv. Naredne godine promenio je ime u „Đorđe Blažon“.
U međuvremenu je „Lokomotiva“, uprkos povremenim dobrim rezultatima, zapala u finansijske teškoće. Posle gubitka prostorija i smanjenja članstva, njeni preostali igrači pridružili su se klubu „Đorđe Blažon“ u martu 1957. godine.
Dva meseca kasnije taj klub pristupio je novoosnovanom sportskom društvu „Mladost“ i preuzeo njegovo ime.
Stonoteniseri „Naših krila“ prešli su 1958. pod pokroviteljstvo fabrike „Sutjeska“ i nastavili da nastupaju pod njenim nazivom.
I „Mladost“ i „Sutjeska“ igrale su u Drugoj saveznoj ligi u sezonama 1958/59. i 1959/60, sve do promene sistema takmičenja i ukidanja tadašnje Druge lige.
Novi dom i juniorska titula
„Mladost“ se 1960. godine uselila u novi klupski dom u tadašnjoj Georgi Dimitrovoj ulici broj šest.
Novi prostor omogućio je bolje uslove za treninge, ali i življi društveni život. Klub je postajao mesto okupljanja, članstvo je raslo, a rezultati rada ubrzo su se pokazali na takmičenjima.
Muška juniorska ekipa u sastavu Siniša Popov, Slavko Stanković i Zoran Gajić osvojila je 1961. godine državno prvenstvo.
Isti sastav izborio je i učešće u obnovljenom drugoligaškom takmičenju u seniorskoj konkurenciji.
Među talentovanim mladim igračicama izdvojila se Munevera Arslanagić. Ona i Siniša Popov nastupali su za juniorsku reprezentaciju, a kasnije su dobijali priliku i u najboljoj državnoj selekciji.
Dolazak Milivoja Karakaševića
Kada je Zoran Gajić 1963. godine prešao u „Partizan“, njegovo mesto u ekipi zauzeo je mladi Milivoje Karakašević.
Rođen 1947. u Zemunu, Karakašević je pokazivao talenat za više sportova, ali se opredelio za stoni tenis. U „Mladosti“ je stasavao uz igrače koji su već imali značajno takmičarsko iskustvo.
Klub je 1963. kroz Srpsku ligu izborio prvi plasman u Prvu saveznu ligu. U tadašnjem mešovitom ekipnom takmičenju nastupao je u sezonama 1963/64. i 1964/65, oba puta završivši na osmom mestu među deset učesnika.
Posle toga uvedena su odvojena ligaška takmičenja za muške i ženske ekipe.
Najuspešnije prvoligaške godine
Muška ekipa „Mladosti“ igrala je u Prvoj saveznoj ligi od sezone 1965/66. do 1969/70.
Najbolje plasmane ostvarila je 1966/67. i 1968/69, kada je zauzela treće mesto. Godine 1969. osvojila je kupove Beograda i Srbije i stigla do finala Kupa Jugoslavije.
Okosnicu tima činili su Milivoje Karakašević, Siniša Popov i Slavko Stanković.
Uspesi su dolazili i u ženskoj konkurenciji. Ekipa predvođena Muneverom Arslanagić igrala je u Prvoj saveznoj ligi u sezonama 1967/68, 1968/69. i 1970/71.
To je bio period u kojem je zemunski stoni tenis imao istovremeno snažne muške i ženske sastave, uz igrače sposobne da se nadmeću sa najboljima u zemlji.
Milivoje Karakašević na međunarodnoj sceni
Krajem 1970. godine Milivoje Karakašević prešao je u „Partizan“. Njegov odlazak označio je završetak jednog od najuspešnijih razdoblja „Mladosti“.
U novom klubu nastavio je da osvaja domaće titule, dok je kao reprezentativac ostvarivao značajne međunarodne rezultate.
Prema Najholdovom pregledu, osvojio je četiri pojedinačna državna prvenstva i još tri titule u dublu. Za državnu reprezentaciju nastupio je više od 250 puta, osvajajući medalje na svetskim i evropskim prvenstvima.
Kasnije je igrao u Saveznoj Republici Nemačkoj i za novosadsku „Vojvodinu“, a takmičarsku karijeru završio je ponovo u „Partizanu“. Potom je radio kao selektor državne reprezentacije.
Vezu sa Zemunom i matičnim klubom nije prekidao. Po završetku aktivnog igranja uključio se u upravu „Mladosti“.
Promene tokom sedamdesetih i osamdesetih
Iste godine kada je Karakašević otišao, sa mesta trenera povukao se Aleksandar Glumac, posle više od dve decenije rada.
Munevera Arslanagić prešla je u „Partizan“ 1972. godine. Klub je ostao bez važnih oslonaca, ali je nastavio da stvara nove igrače.
Uz veterane Sinišu Popova i Slavka Stankovića nastupali su mlađi takmičari, među kojima je bio Borislav Siljevski.
Muška ekipa vratila se u Prvu saveznu ligu u sezonama 1973/74. i 1977/78, ali je oba puta završila na poslednjem mestu. U kasnijem periodu uglavnom je igrala u Srpskoj ligi.
Mlađe selekcije nastavile su da donose uspehe. Juniorke su 1986. osvojile ekipno prvenstvo Srbije.
Galenika i spajanje zemunskih klubova
Posle gašenja „Sutjeske“ 1962. godine deo njenih igrača prešao je u „Mladost“. Drugi deo osnovao je 1963. novi klub „Galenika“, uz podršku istoimene farmaceutske industrije.
„Galenika“ se dugo održala u takmičenjima na nivou Beograda i Srbije. Među njenim najistaknutijim članovima bio je Slobodan Mikan Stanišić.
Kada je članstvo spalo na mali broj igrača, klub se 1988. spojio sa „Mladošću“.
Zajednički kolektiv jedno vreme nastupao je kao „Mladost – Galenika“. Pošto je izostala očekivana pomoć fabrike, vraćeno je ime „Mladost“.
Aleksandar Karakašević i nova generacija
U zemunskom klubu tada je stasavao Aleksandar Karakašević, Milivojev sin, rođen 1975. godine.
Još u pionirskom uzrastu pokazivao je veliki talenat i osvajao titule u juniorskoj konkurenciji. Godine 1991. prešao je u „Partizan“, gde je nastavio uspešnu karijeru.
Do kraja XX veka postao je standardni reprezentativac. Nastupio je na Olimpijskim igrama u Atlanti 1996, a 2000. osvojio je evropsku titulu u mešovitom dublu.
Porodica Karakašević tako je kroz dve generacije povezala zemunsku školu stonog tenisa sa međunarodnom scenom.
Mladost na kraju veka
„Mladost“ je i tokom devedesetih nastavila da razvija mlade igrače. Od sezone 1995/96. njen muški tim nekoliko godina nastupao je u Prvoj saveznoj ligi, uglavnom u donjem delu tabele.
Posebno značajan uspeh ostvarili su omladinci 1996. godine. Vlada Marić, Bojan Milošević i Svetozar Živanov osvojili su ekipno državno prvenstvo.
Njihova titula potvrdila je da rad sa mlađim kategorijama ostaje važan oslonac kluba, uprkos promenama u sastavu, finansiranju i rangu takmičenja.
Tradicija stvarana za stonoteniskim stolom
Od posleratne nestašice loptica i barake uređene dobrovoljnim radom do prvoligaških utakmica i reprezentativnih medalja, zemunski stoni tenis prošao je dug put.
Njegovu istoriju obeležili su poznati takmičari, ali i članovi koji su obezbeđivali prostor, održavali klub i prenosili znanje početnicima.
„Mladost“ je bila mesto prvih treninga i prvih velikih uspeha mnogih igrača. Njihove kasnije karijere dale su toj lokalnoj sportskoj priči značaj koji je prevazišao granice Zemuna.
Izvor: tekst Branka Najholda