Džudo je u Zemunu počeo organizovano da se razvija sredinom pedesetih godina XX veka. Za njegove početke bili su zaslužni sportski entuzijasti koji su okupljali prve vežbače i stvarali klubove u vreme kada je ova disciplina tek osvajala svoje mesto u domaćem sportu.
Iz prvih ekipa „Zemuna“ i „Lokomotive“ nastao je zajednički kolektiv koji je pod imenom „Mladost“ godinama nastupao u srpskim takmičenjima. Njegovu istoriju obeležili su državni i republički uspesi pojedinaca, odlasci talentovanih takmičara i povratak nekadašnjih članova u rad kluba.
Ovaj pregled prati razvoj zemunskog džudoa od 1955. godine do kraja XX veka.
Osnivanje prvih klubova
Na inicijativu Zemunaca Vladislava Pauna i Aleksandra Saše Šimenca, među pionirima džudoa u Srbiji, početkom 1955. godine osnovan je Džudo klub „Zemun“.
Iste godine obnovljena je nekadašnja džiu-džicu sekcija pri sportskom društvu „Lokomotiva“, sada kao džudo klub istog imena.
Zemun je tako dobio dva kolektiva posvećena ovom sportu. Njihov dalji razvoj brzo je doveo do povezivanja i stvaranja jedne snažnije ekipe.
Državna titula Đure Aproa
U početku je uspešnija bila „Lokomotiva“.
Njen član Đura Apro, rođen 1937. godine, osvojio je 1956. titulu državnog prvaka u teškoj kategoriji. Bio je to značajan rezultat u ranoj istoriji zemunskog džudoa.
Već krajem iste godine „Lokomotiva“ je pristupila Džudo klubu „Zemun“. Spajanje je trebalo da objedini takmičarski kvalitet i omogući bolji zajednički rad.
Time je završena kratka etapa delovanja dva odvojena kluba.
Pod imenom Mladost
Početkom 1957. godine objedinjeni klub ušao je u sportsko društvo „Mladost“ i preuzeo njegovo ime.
Pod tim nazivom zemunski džudisti nastavili su da treniraju i takmiče se tokom narednih decenija.
Prema Najholdovom pregledu, „Mladost“ je dugo pripadala vrhu srpskog džudoa. Ekipa je nekoliko puta osvajala republičko prvenstvo i kup, dok su pojedini članovi ostvarivali zapažene rezultate u svojim kategorijama.
Takmičari koji su obeležili klub
Među istaknutim članovima „Mladosti“ bili su Đorđe Gut, Milan Kolarić i braća Petar i Srbislav Pantić.
Značajan trag ostavili su i Slobodan Milić, poznat kao Čupavi, Mihajlo Vukotić Krampus, Vladimir Kića Marjanović, Đorđe Mauković, Branko Munjiza i Stevan Lazor.
Mnogi od njih nastavili su karijere u drugim klubovima. Zemunska sredina pružila im je prve treninge i takmičarsko iskustvo, dok su dalje mogućnosti za napredovanje pronalazili van matičnog kolektiva.
Takvi odlasci istovremeno su potvrđivali kvalitet pojedinaca i otežavali „Mladosti“ da duže zadrži snažan sastav.
Finansijske i organizacione teškoće
Rad kluba vremenom su opteretili nedostatak novca i problemi u upravljanju.
Prema Najholdovom tekstu, do 1980. godine „Mladost“ je prolazila kroz period oslabljene aktivnosti. Raniji uspesi nisu bili dovoljni da obezbede stabilne uslove i kontinuitet kvalitetnog rada.
Preokret je došao kada su se u vođenje kluba uključili nekadašnji članovi.
Povratak Srbislava Pantića i bivših takmičara
Godine 1980. rukovođenje „Mladošću“ preuzela je grupa bivših džudista na čelu sa Srbislavom Pantićem, rođenim 1947. godine.
Njihovo angažovanje oživelo je klupski rad. Ljudi koji su ranije nastupali za „Mladost“ sada su preuzeli odgovornost za njeno organizovanje i nastavak aktivnosti.
Ipak, do kraja XX veka nisu ponovljeni značajniji ekipni uspesi iz ranijeg perioda. Rezultate su uglavnom donosili pojedinci, među kojima Najhold posebno izdvaja Olivera Štrpca.
Mesto džudoa u zemunskom sportu
Od osnivanja „Zemuna“ i „Lokomotive“ do višedecenijskog rada „Mladosti“, džudo je u gradu opstajao zahvaljujući takmičarima i ljudima koji su ostajali vezani za klub.
Državna titula Đure Aproa, republički uspesi „Mladosti“ i karijere brojnih članova predstavljaju važne tačke te istorije.
Poseban značaj imao je povratak bivših sportista u upravu. Njihovim angažovanjem sačuvano je mesto džudoa u Zemunu i u godinama kada su uslovi i rezultati bili skromniji.
Izvor: tekst Branka Najholda