Boks je u posleratnom Zemunu imao vernu publiku, uspešne takmičare i trenere koji su svoje iskustvo prenosili novim generacijama. Mečevi su održavani u Domu kulture, bioskopskoj bašti i drugim gradskim prostorima, a kasnije je važno mesto ovog sporta postao „Pinki“.
Klubovi su nastajali, gasili se i ponovo osnivali. Njihov rad često je zavisio od malog broja entuzijasta, dok su najbolji bokseri nastavak karijere tražili u sredinama sa boljim uslovima.
Ovaj pregled prati razvoj boksa u Zemunu od završetka Drugog svetskog rata do kraja XX veka.
Prvi posleratni klubovi
Prvi posleratni bokserski klub u Zemunu bio je „Sremac“. Posle spajanja njegovog matičnog sportskog društva sa „Spartom“, 1946. godine pristupio je novoosnovanom „Jedinstvu“.
Tokom 1948. osnovani su i klubovi „Ikarus“ i „Naša krila“, a naredne godine „Lokomotiva“. Ove ekipe ostvarivale su povremene rezultate u nižim rangovima, ali se nisu dugo održale.
Pri sportskom društvu fabrike „Zmaj“ osnovan je 1955. još jedan bokserski klub. I njegov rad bio je kratkotrajan.
Najznačajniju ulogu u tom periodu preuzelo je „Jedinstvo“, koje je postalo glavni nosilac kvalitetnog boksa u Zemunu.
Mečevi u Domu kulture i bioskopskoj bašti
Nastupi „Jedinstva“ privlačili su veliki broj gledalaca.
Mečevi su uglavnom održavani u sali Doma kulture i bioskopskoj bašti, a jedno vreme i na letnjoj pozornici na Gardošu. Boks je tako bio prisutan u prostorima koji su služili i drugim oblicima gradskog okupljanja.
Popularnost, međutim, nije značila i stabilne uslove za rad. Organizaciju pojedinih susreta pratili su problemi i incidenti u publici, zbog kojih je klub kažnjavan.
Još trajnija teškoća bio je nedostatak novca. Finansijski problemi pratili su „Jedinstvo“ i u godinama kada je ostvarivalo dobre rezultate.
Jedinstvo u Prvoj saveznoj ligi
„Jedinstvo“ je 1952. godine izborilo plasman u Prvu saveznu ligu i svrstalo se među kvalitetne bokserske kolektive u zemlji.
Među najistaknutijim borcima bili su Konstantin Šule Arsenović i Nikola Šobe Trajković. Obojica su poticala iz zemunskih porodica i donosila klubu titule republičkih prvaka u svojim kategorijama.
Trajković je nastupio i na četiri zvanična meča državne reprezentacije.
Važno mesto imao je Milomir Picika Lazarević. Iz zemunskog kluba otišao je 1956. godine, a najveću afirmaciju stekao je u kragujevačkom „Radničkom“.
Njihovi rezultati obeležili su period u kojem je zemunski boks imao i takmičarsku snagu i veliku podršku publike.
Treneri i naredna generacija
Posle 1954. godine rad „Jedinstva“ oslabio je, ali je klub još neko vreme ostao među boljim ekipama srpskog boksa.
U tom periodu isticali su se Bogoljub Kahriman, Nikola Fridrih, Tomislav Vladić i Joja Kaufman. Najznačajnije rezultate kasnije su ostvarivali u drugim klubovima.
U stručnom radu učestvovali su nekadašnji zemunski bokseri Stevan Subotin, Anton Pfefer, Dragutin Bimba Janković, Đurica Bihler i Dušan Radosavljević, poznat kao Abisinac.
Njihovo iskustvo povezivalo je predratni i posleratni boks. Kroz rad sa mlađim članovima prenosili su znanje stečeno u ringu i održavali sportsku tradiciju grada.
Gašenje Jedinstva
Dugotrajni finansijski i organizacioni problemi doveli su do gašenja „Jedinstva“ 1963. godine.
Njegovi bokseri prešli su u druge sredine, a Zemun je ostao bez kluba koji je gotovo dve decenije nosio razvoj ovog sporta.
Usledio je dug prekid u organizovanom klupskom radu. Novi početak došao je tek tokom druge polovine sedamdesetih, zahvaljujući inicijativi nekadašnjih zemunskih boksera.
Bokserska škola Pinki
Godine 1977. osnovana je bokserska škola „Pinki“, smeštena u istoimenom sportskom centru.
Škola je omogućila novoj generaciji da počne da trenira u Zemunu, a 1981. prerasla je u bokserski klub.
Među najuspešnijim članovima bio je Đorđe Popović, koji se pre boksa već istakao kao stonoteniser zemunske „Mladosti“.
U klubu su stasavali i Danijel Popović, Džemail Ramadanović i Zefir Mustafi. Svi su kasnije najznačajnije rezultate ostvarivali po odlasku u druge klubove.
„Pinki“ je tako nastavio da razvija talente, iako nije uspevao da im dugoročno obezbedi uslove za ostanak.
Boža Mečka, Baćika i rad sa mladima
Velike zasluge za razvoj novih boksera imali su Božidar Miljković, poznat kao Boža Mečka, i Branko Rukavina Baćika.
Kao nekadašnji zemunski takmičari, radili su sa polaznicima škole i članovima kluba, prenoseći im znanje i iskustvo.
Klub je 1985. preuzeo Milivoje Mića Marković.
Uprkos njihovom radu, finansijska situacija postajala je sve teža. Posle nekoliko godina slabijeg funkcionisanja, bokserski klub „Pinki“ ugašen je 1991. godine.
Tadašnji aktivni članovi prešli su u beogradski „Radnički“.
Bokserska škola Vasa Stajić
Dok je „Pinki“ još radio, pri vaspitno-obrazovnom centru „Vasa Stajić“ osnovana je 1986. godine nova bokserska škola.
Vodio ju je trener Toma Radovanović, a kasnije je prerasla u klub. Članstvo je bilo ograničeno na pitomce centra.
I u takvim uslovima razvijeni su kvalitetni takmičari. Među njima su bili Alji Uka i Goran Vučković, koji su posle prvih uspeha prešli u „Partizan“.
Kada se centar „Vasa Stajić“ 1995. preselio iz Zemuna na Voždovac, sa njim je sedište promenio i bokserski klub. Time je završena njegova zemunska etapa.
Novi počeci u Pinkiju
Branko Baćika Rukavina osnovao je 1996. godine privatnu boksersku školu u Domu „Pinki“.
Naredne godine u istom sportskom centru počeo je da radi klub „Pinki 97“.
Među njegovim vodećim takmičarima bili su Zoran Didanović i Milorad Gajović, dok je za klub nastupao i Jovan Nikolić, poznat i po rezultatima u kik-boksu.
Ekipa je 1998. zabeležila sve pobede u drugoligaškom takmičenju i izborila plasman u Prvu ligu.
Ovaj uspeh predstavljao je novi povratak zemunskog boksa u najviši ekipni rang, posle više prekida i pokušaja obnove klupskog rada.
Prekid takmičenja i kraj veka
„Pinki 97“ počeo je prvoligaško takmičenje pobedama, ali su događaji tokom 1999. godine i prekidi sportskih takmičenja zaustavili dotadašnji uspon.
Prema Najholdovom pregledu, rad kluba potom je slabio, iako je on još postojao na kraju XX veka.
Zemunski boks je tako i ovaj period završio sa neizvesnošću koja je pratila njegove ranije klubove: sportski rezultati nisu uvek bili dovoljni da obezbede stabilno finansiranje i dugotrajan rad.
Boks kao deo zemunske sportske istorije
Od „Jedinstva“ do škola i klubova u „Pinkiju“, istoriju zemunskog boksa povezivali su takmičari koji su se posle karijere vraćali kao treneri.
Njihovim zalaganjem nastajale su nove generacije i obnavljan rad posle gašenja klubova. Mnogi bokseri najveće uspehe ostvarili su van Zemuna, ali su ovde dobili prve treninge i priliku da uđu u ring.
U toj istrajnosti nalazi se važan deo priče o sportu koji je imao svoje mesto pred zemunskom publikom, od posleratnih sala do sportskog centra „Pinki“.
Izvor: tekst Branka Najholda